De wc-rol

Daar hangt’ie dan, verlaten, dof, grijs en naakt. Volledig uitgekleed door de hebzuchtige en behoeftige mens. Door ‘vouwers en proppers’, toiletgebruikers die het hokje pas durven te verlaten als de ander de deur uit is of luidruchtige symfonieorkestnabootsers die zonder gêne hun anaalklieren tot klankkast transformeren. Continue reading

Advertisements

De Schoenzetter

Jawel, de maan schijnt. Door de bomen, dat ook. Bij gebrek aan openhaard staan de schoenen naast elkaar bij de glazen schuifdeur naar de tuin. Drie kinderschoenen van klein naar groot en twee papa- en mamaschoenen. Er steken wortels uit, een stuk appel en een stel suikerklontjes. Dat stel ik me voor althans. Ik staar naar de foto van mijn nichtje en neefjes die hun schoen mochten zetten. IMG_2622 (1280x854)Amerigo lust er wel pap van
Dat was vast een heel spannend moment. Dat ze met hun slofjes de trap opliepen met het idee dat die schoenen daar bij de deur stonden. Dat vannacht Piet door de schuifdeur naar binnen zou glippen om alle verwennerijen voor Amerigo om te wisselen voor snoepgoed. Zouden ze wel wat krijgen? Waren ze lief geweest? Of erger nog, zou de ander meer krijgen dan jij? En dan de volgende ochtend. Hun buikjes kriebelen. Ze springen net wat enthousiaster dan normaal hun bed uit, stormen de trap af en kijken om het hoekje. Ze weten eigenlijk precies wat ze gaan aantreffen, maar toch is het zo’n verrassing! Hun hartjes maken een sprongetje. Hij is langs geweest! En reken maar dat ze braaf geweest zijn. Schoenzetten01De oude met het jonge hart
Ik ben nog altijd Sinterklaasfan. Misschien komt dat door die hele mysterieuze en warme sfeer die eromheen hangt (afgezien van het gerommel rondom Piet). Een oppepper in koude herfstdagen. Even wat extra aandacht aan elkaar geven. Of misschien ben ik wel zo’n fan van onze ouwe knar, omdat ik bejaardenhobby’s heb. Wandelen, schrijven, luisterboeken luisteren, kruiswoordpuzzels maken, haken en breien om maar wat te noemen. Al zijn de hobby’s van Sinterklaas niet erg traditioneel, ondanks dat hij zelf een traditie is. Op een paard voel ik mij niet vertrouwd en ik ken geen zestienmiljoen mensen. Ach, misschien ben ik eerder een groot kind. Ja, mijn schoen zetten was elke keer weer een feestje, ik zal dat bijbehorende gevoel nooit vergeten. Nu ben ik veranderd, ik zet namelijk andermans schoenen. Ik heb de afgelopen week vier schoenen gezet (erg weinig voor mijn doen). In Utrecht en in Berlijn. Ik moet er nog veel meer gaan zetten. Het idee dat iemand ’s morgens met een glimlach zijn dag begint, omdat zijn schoen staat te stralen in het ochtendlicht, maakt mij gelukkig. Volgepropt met chocola en speculaas. En een stom gedichtje misschien. Overigens zijn sommige ontvangers allang niet meer verrast… Ach ja, ik voel me een bejaarde met een kinderhart en ik ben er best trots op. Schoenzetten02