De camping

Het is doodstil, op het ritmische zingen van een krekel na. We staren naar de sterren die je hier zoveel beter ziet dan thuis. We hebben een fleecedeken om ons heengeslagen, want de avonden zijn fris. De silhouetten van de wilgenbomen omkaderen het wateroppervlak, waarop de maan gefragmenteerd glanst. Wat is het hier prachtig en wat is kamperen toch fijn! Kamperen01Want klungelen is leuk
Het idee is best lachwekkend. ‘Ik heb vrij, daarom wil ik geen luxe, maar wil ik klungelen’. Het is in een tent nog best een uitdaging een broek aan te trekken. Het gasstelletje werkt niet optimaal, het luchtbed is lek en de zon brandt om vijf uur ’s ochtends op het tentdoek met Sinaï-achtige omstandigheden als gevolg. Er zitten mieren in de voortent, de scheerlijnen schieten steeds los en ja hoor… ’s nachts moet je ineens plassen. Je rekt de tijd door jezelf te vertellen dat je toch echt niet zo nodig hoeft. Totdat je bijna het moment suprême bereikt. Dan ga je toch maar. Je kruipt uit je dichtgesnoerde slaapzak, stapt onhandig over je slaapgenoot die heftig heen en weer stuitert door het luchtbed dat plots een zwaartepunt mist. Je tijgert naar uitgang van de tent en stapt slaapdronken in je slippers. Roehoeeehoeets. Het tentdoek blijft tussen de rits hangen, maar uiteindelijk sta je buiten in je zijden pyjamaatje, met kippenvel op je benen. Je kijkt verstrooid rond en kiest een wilde bessenstruik waarachter je gehurkt plaatsneemt. Je gaat nu toch zeker niet helemaal naar het toilethok lopen! Kletter, kletter, kletter, wat een opluchting. Je bent klaar. Shit… Geen wc-papier. Kamperen02Lekker simpel
Kampeerfanaten maken zich gelukkig niet zo druk om bovenstaande kampeertaferelen. Je laat thuis juist alles achter. Even geen ruime kamers, luxe keukens en technologische hoogstandjes. Back to nature. Samen op een matje, het knusse getik van een zomers buitje, kaarslicht, verse croissants, voeten in het gras. Weg van je dagelijkse routine en uit je huiselijke omgeving. Al heb ik met kamperen toch wel twee eisen:
1. De natuur voert de boventoon. Geen aangeharkte symmetrische kampeervakken, maar hoog gras, heuvels, bloemen, water en wilde bomen.
2. Ja, ik ben een jonge bejaarde. Ik houd van rustige campings, zonder toeters en bellen. Geen clownparades in de ochtend of tetterende aerobicsinstructrices.

De naakte eenvoud
Sommige mensen kamperen naakt. Met hun blote billen achter de barbecue. Dan zijn ze pas écht in de natuur. Zand in de spleet, verbrande tepels, heerlijk! Het scheelt heel wat kofferruimte, heus waar.

Tv hollee hollee
Piep piep piep piep. Mensen breken hun tenten af, want de achteruitrijdende torenflat past er niet langs. Het is een nog een heel gedoe de camper subtiel in beweging te krijgen. Er hangt namelijk nog een cabriolet aan de trekhaak. Met een afstandsbediening manoeuvreert de eigenaar het gevaarte naar de gewenste plek. Zo! Die staat. Nu de satelliet nog installeren, de televisie aansluiten en de frituurpan verhitten. Airco aan en genieten maar! Het is immers bijna 20:30 uur, dan begint Sterren kamperen op het ijs.

Feest in de tent
En dan heb je natuurlijk ook nog de vele ‘zuipcampings’, waar troepjes jongeren samenscholen voor een wonderlijke hoeveelheid pils. ’s Avonds snellen ze opgetut en wel naar de campingdiscotheek waar het feest tot in de late uurtjes doorgaat. De jongens delen vakantiezoentjes uit en de meisjes blozen. Of andersom.

Hoera, hoera, hoera!
Ach, ik kan hier nog uren over schrijven. Je hebt ook tenten met onzichtbare eigenaren. Er staat al weken een tent op het terrein, maar de kampeerders zijn nergens te bekennen. Er zijn fietsfanaten die ’s ochtends om zes uur klaar staan voor een nieuwe plaatselijke wielerronde. Je hebt kampeerders die altijd klagen over muggen, zand in de tent, oncomfortabele stoeltjes en vochtige binnententen. Kampeerders die hun tijd vullen met het lezen van stapels boeken. Glimlachend, met een kopje koffie in de ene hand en een bestseller in de andere. Of je nu kampeert in een tentje, een caravan of luxe camper. Of je nu houdt van kleren, geen kleren of speciale kampeeroutfits. Of je nu graag spelletjes speelt, het op een drinken zet of juist seniorengedrag vertoont. Kamperen (met mooi weer) is gewoon fantastisch. Ik wens hierbij iedereen die nog gaat ontzettend veel plezier! Kamperen03

De Vliegtuigkop

Ik word omringd door verlepte vliegtuigkoppen. Bij iedere opengaande schuifdeur stroomt een nieuwe lading de aankomsthal binnen. Witte gezichtjes, rode ogen, scheve brillen en warrige kapsels. Sommigen van hen poogden zichzelf nog wat op te dirken met verse eyelinerstrepen of rieten hoedjes. Toch straalt het er vanaf. Het was een lange reis in een niet oncomfortabele vliegtuigstoel. De buurjongen snurkte, het vliegtuig schudde of de airco stond op -10.

Wachten, wachten, wachten
Ik leun tegen het metalen hek dat de aankomsthal van de wachtruimte scheidt. Waarom hebben ze hier eigenlijk geen bankjes geplaatst? Naast me maakt een groepje blonde vriendinnen aanstalten om hun lotgenoot om de hals te vliegen. Ze hebben twee grote spandoeken versierd met glitterletters en zichzelf bewapend met kleurrijke ballonnen. ‘Welkom thuis diva!’ ‘Hoera! Diva!’ Ik ken een hond die Diva heet, maar dat doet er niet toe. Ze tekenen hartjes op elkaars gezichten en giechelen aan één stuk door. Naast me aan de andere kant heeft een oudere dame zich op haar rollator genesteld. Ze kijkt me breedglimlachend aan. “Het duurt lang, maar dan heb je ook wat hè”, zegt ze. Zoonlief woont nu al twee jaar in Zuid-Afrika en komt eindelijk met de kids een bezoekje brengen. Achter me staan mensen in kleine groepjes of alleen. Allemaal met afwachtende blikken, opgewonden of nerveus. Ze babbelen, gapen en staren naar die ene deur, die om de zoveel minuten weer een troepje reizigers loslaat.
Suitcases2Welkom terug
Geliefden sluiten elkaar in de armen. Familieleden huilen tranen met tuiten. Kleine kinderen scharrelen dromerig achter hun ouders aan. Ze worden warm ontvangen, maar moeten nog even omschakelen. De spannende vlucht en het logistieke gebeuren bij de kofferband staat in hun gezichtjes gegrift. Plots staan ze hier in deze jolige menigte en omringd door bekende gezichten.
De reizigers komen thuis en scannen verlangend de wachtende meute af. Komt iemand hen ophalen? Ik begrijp wel dat er ooit een televisieprogramma over gemaakt is. Zowel de wachtende mensen om me heen als de arriverende vliegtuigkoppen roepen vragen bij me op. Waar komen ze vandaan? Waren ze op vakantie of op zakenreis? Woonden ze een bruiloft bij of juist een begrafenis? Komen ze in Nederland op vakantie of zijn ze op doorreis? Op wie wachten ze? Wat is hun verhaal? Ik sta in een wolk van emoties en ik geniet ervan.
SuitcasesVerlept, verliefd en verveeld
Het is een mooi contrast. Ondanks de wallen onder hun ogen, de witte neuzen en de gekreukelde colbertjes lijkt 80% van de reizigers tevreden. Ze laten zich maar al te graag naar buiten duwen door de douane en de kille vliegvelddeuren. Fijn om weer thuis te zijn, hier start een nieuw avontuur of eindelijk is die reis voorbij. De overige 20% reist duidelijk vaker of maakt deel uit van het vliegtuigpersoneel. Ze bombarderen de vloeren met brullende rolkoffers, marcheren de hal uit en kijken stoïcijns van hun horloges naar de treintijden. Ze reizen misschien vaak, maar ook bij hen ontdek ik piekerige snorharen, borstelige knotjes en losse veters. Niemand ontkomt aan de verlepte vliegtuigkop.
Suitcases3