De Vliegtuigkop

Ik word omringd door verlepte vliegtuigkoppen. Bij iedere opengaande schuifdeur stroomt een nieuwe lading de aankomsthal binnen. Witte gezichtjes, rode ogen, scheve brillen en warrige kapsels. Sommigen van hen poogden zichzelf nog wat op te dirken met verse eyelinerstrepen of rieten hoedjes. Toch straalt het er vanaf. Het was een lange reis in een niet oncomfortabele vliegtuigstoel. De buurjongen snurkte, het vliegtuig schudde of de airco stond op -10.

Wachten, wachten, wachten
Ik leun tegen het metalen hek dat de aankomsthal van de wachtruimte scheidt. Waarom hebben ze hier eigenlijk geen bankjes geplaatst? Naast me maakt een groepje blonde vriendinnen aanstalten om hun lotgenoot om de hals te vliegen. Ze hebben twee grote spandoeken versierd met glitterletters en zichzelf bewapend met kleurrijke ballonnen. ‘Welkom thuis diva!’ ‘Hoera! Diva!’ Ik ken een hond die Diva heet, maar dat doet er niet toe. Ze tekenen hartjes op elkaars gezichten en giechelen aan één stuk door. Naast me aan de andere kant heeft een oudere dame zich op haar rollator genesteld. Ze kijkt me breedglimlachend aan. “Het duurt lang, maar dan heb je ook wat hè”, zegt ze. Zoonlief woont nu al twee jaar in Zuid-Afrika en komt eindelijk met de kids een bezoekje brengen. Achter me staan mensen in kleine groepjes of alleen. Allemaal met afwachtende blikken, opgewonden of nerveus. Ze babbelen, gapen en staren naar die ene deur, die om de zoveel minuten weer een troepje reizigers loslaat.
Suitcases2Welkom terug
Geliefden sluiten elkaar in de armen. Familieleden huilen tranen met tuiten. Kleine kinderen scharrelen dromerig achter hun ouders aan. Ze worden warm ontvangen, maar moeten nog even omschakelen. De spannende vlucht en het logistieke gebeuren bij de kofferband staat in hun gezichtjes gegrift. Plots staan ze hier in deze jolige menigte en omringd door bekende gezichten.
De reizigers komen thuis en scannen verlangend de wachtende meute af. Komt iemand hen ophalen? Ik begrijp wel dat er ooit een televisieprogramma over gemaakt is. Zowel de wachtende mensen om me heen als de arriverende vliegtuigkoppen roepen vragen bij me op. Waar komen ze vandaan? Waren ze op vakantie of op zakenreis? Woonden ze een bruiloft bij of juist een begrafenis? Komen ze in Nederland op vakantie of zijn ze op doorreis? Op wie wachten ze? Wat is hun verhaal? Ik sta in een wolk van emoties en ik geniet ervan.
SuitcasesVerlept, verliefd en verveeld
Het is een mooi contrast. Ondanks de wallen onder hun ogen, de witte neuzen en de gekreukelde colbertjes lijkt 80% van de reizigers tevreden. Ze laten zich maar al te graag naar buiten duwen door de douane en de kille vliegvelddeuren. Fijn om weer thuis te zijn, hier start een nieuw avontuur of eindelijk is die reis voorbij. De overige 20% reist duidelijk vaker of maakt deel uit van het vliegtuigpersoneel. Ze bombarderen de vloeren met brullende rolkoffers, marcheren de hal uit en kijken stoïcijns van hun horloges naar de treintijden. Ze reizen misschien vaak, maar ook bij hen ontdek ik piekerige snorharen, borstelige knotjes en losse veters. Niemand ontkomt aan de verlepte vliegtuigkop.
Suitcases3