De Vliegtuigkop

Ik word omringd door verlepte vliegtuigkoppen. Bij iedere opengaande schuifdeur stroomt een nieuwe lading de aankomsthal binnen. Witte gezichtjes, rode ogen, scheve brillen en warrige kapsels. Sommigen van hen poogden zichzelf nog wat op te dirken met verse eyelinerstrepen of rieten hoedjes. Toch straalt het er vanaf. Het was een lange reis in een niet oncomfortabele vliegtuigstoel. De buurjongen snurkte, het vliegtuig schudde of de airco stond op -10.

Wachten, wachten, wachten
Ik leun tegen het metalen hek dat de aankomsthal van de wachtruimte scheidt. Waarom hebben ze hier eigenlijk geen bankjes geplaatst? Naast me maakt een groepje blonde vriendinnen aanstalten om hun lotgenoot om de hals te vliegen. Ze hebben twee grote spandoeken versierd met glitterletters en zichzelf bewapend met kleurrijke ballonnen. ‘Welkom thuis diva!’ ‘Hoera! Diva!’ Ik ken een hond die Diva heet, maar dat doet er niet toe. Ze tekenen hartjes op elkaars gezichten en giechelen aan één stuk door. Naast me aan de andere kant heeft een oudere dame zich op haar rollator genesteld. Ze kijkt me breedglimlachend aan. “Het duurt lang, maar dan heb je ook wat hè”, zegt ze. Zoonlief woont nu al twee jaar in Zuid-Afrika en komt eindelijk met de kids een bezoekje brengen. Achter me staan mensen in kleine groepjes of alleen. Allemaal met afwachtende blikken, opgewonden of nerveus. Ze babbelen, gapen en staren naar die ene deur, die om de zoveel minuten weer een troepje reizigers loslaat.
Suitcases2Welkom terug
Geliefden sluiten elkaar in de armen. Familieleden huilen tranen met tuiten. Kleine kinderen scharrelen dromerig achter hun ouders aan. Ze worden warm ontvangen, maar moeten nog even omschakelen. De spannende vlucht en het logistieke gebeuren bij de kofferband staat in hun gezichtjes gegrift. Plots staan ze hier in deze jolige menigte en omringd door bekende gezichten.
De reizigers komen thuis en scannen verlangend de wachtende meute af. Komt iemand hen ophalen? Ik begrijp wel dat er ooit een televisieprogramma over gemaakt is. Zowel de wachtende mensen om me heen als de arriverende vliegtuigkoppen roepen vragen bij me op. Waar komen ze vandaan? Waren ze op vakantie of op zakenreis? Woonden ze een bruiloft bij of juist een begrafenis? Komen ze in Nederland op vakantie of zijn ze op doorreis? Op wie wachten ze? Wat is hun verhaal? Ik sta in een wolk van emoties en ik geniet ervan.
SuitcasesVerlept, verliefd en verveeld
Het is een mooi contrast. Ondanks de wallen onder hun ogen, de witte neuzen en de gekreukelde colbertjes lijkt 80% van de reizigers tevreden. Ze laten zich maar al te graag naar buiten duwen door de douane en de kille vliegvelddeuren. Fijn om weer thuis te zijn, hier start een nieuw avontuur of eindelijk is die reis voorbij. De overige 20% reist duidelijk vaker of maakt deel uit van het vliegtuigpersoneel. Ze bombarderen de vloeren met brullende rolkoffers, marcheren de hal uit en kijken stoïcijns van hun horloges naar de treintijden. Ze reizen misschien vaak, maar ook bij hen ontdek ik piekerige snorharen, borstelige knotjes en losse veters. Niemand ontkomt aan de verlepte vliegtuigkop.
Suitcases3

 

Advertisements

De Gijs

Gijsje07We moeten zonder onze rondbuikige rode vriend verder. Gijs, ook wel bekend als Gijsbert, Knudel, Ghijsbrecht, Gijzel, Gijzeloris, Gies (met de g van garage in het Frans), Rooie, Heer Gijs, Gidjels (met die zelfde g van garage) of Sven (ik versprak me regelmatig). Onze rode boeren kater die maar 11 jaar werd door een tumor in z’n neusje. Een klotetumor welteverstaan. Bij dezen een ode aan koning Gijs.
Gijsje01Dag dier
Afgelopen donderdag lieten we hem inslapen. Hij at al dagen niet meer, sliep alleen nog maar in de kast, weggemoffeld in mijn slaapzak. Natuurlijk was hij plots klaarwakker toen ik hem in een kooitje moest proppen op weg naar de dood. Vreselijk was dat. Wat doen we onszelf aan. We hechten ons aan onze dieren en nemen er dan weer noodgedwongen afscheid van (wat we van tevoren dondersgoed weten). Oké, het zijn geen mensen, maar je gaat er wel zielsveel van houden.
Gijsje04Aaibaarheidsfactor
Aan Gijs was alles schattig. Z’n witte voetjes, de kras op z’n neus, z’n doortastende groene ogen, z’n nurkse blik en natuurlijk zijn wollige rode vacht. De manier waarop hij at; eerst iets uit z’n bakje halen en ergens anders leggen, dan opeten. De manier waarop hij sprong; als een walvis op een trampoline. De manier waarop hij zichzelf waste; nooit achter z’n oren en aan z’n achterwerk waagde hij zich ook niet (dat was soms jammer). Gijs hield van kip, niet van vis en ook niet van eend, lam of rund. Hij eiste alleen maar kip. Gijs hield ook van zachte kussens, maar niet té zacht. Wegzakken was not done. Rieten onderzetters of stoelzittingen werden ook goedgekeurd. Blote huid vond hij maar niks. Die gladde gepolijste mensenhuidjes, bah! Had je alleen één sok aan, dan nestelde hij zich prompt op die ene voet. Hij haatte zijn reismand. Hij stak protesterend zijn neus door de tralies en jammerde onophoudelijk. Als je hem weer bevrijdde, keek hij nonchalant achterom naar dat martelhok en likte hij 1 meter verder zijn oksels schoon. Met zo’n blik van ‘puh’!
Gijsje06Leefgebied van de Gijs
De eerste tien jaar woonde hij in Eerbeek in mijn ouderlijk huis, samen met Hera, onze Rhodesian Ridgeback (‘jeweetwel’… mijn grote liefde). Dikke vrienden waren het. Was Gijs weggeweest? Dan besnuffelde Hera hem van top tot teen, uitbundig kwispelend. Was Hera weggeweest? Dan gaf hij haar duizend kopjes en schurkte hij zich tevreden tegen haar ranke poten. Als we even niet keken, likten ze samen de vaat in de afwasmachine af, speelden ze op tafel en terroriseerden ze de vogels in de tuin. Na Hera’s dood, kwam Gijs bij ons wonen in Utrecht. Leuk voor de thuiswerker, kattenliefhebber en voor de kat zelf. Hij speelde met klosjes garen, usb-sticks en plastic appeltjes, knuffelde zoveel hij maar wilde en snoepte naar hartenlust. We babbelden samen op het balkon in het zonnetje, hij sliep in onze knieholtes en doezelde in het doosje op mijn bureau. Hij was echt één van ons. Jammergenoeg duurde dat nog geen jaar.
Gijs08Wennen
Nog steeds houd ik de kamerdeur voor hem open (anders kan hij niet naar z’n voerbakjes of kattenbak) of sluit ik de gangdeur (anders gaat hij naar de galerij). Als ik m’n laptop op ‘zijn’ stoel leg, voel ik me schuldig en bij het boodschappen doen vraag ik me af of er nog genoeg voer (uiteraard met kipsmaak) voor Gijs in huis is. Het zijn gedachten die een splitseconden duren, gevolgd door een ‘o nee’ en een weemoedig en ietwat theatrale Marlijnzucht.
Gijsje02De eeuwige jachtvelden
Nu zijn Gijs en Hera weer herenigd en jagen ze op de eeuwige jachtvelden. Ze doen hun achternaam eer aan (De Jager). Voorlopig zal ik hem nog wel missen. Maar het is wel beter zo. Geen pijn meer voor onze Gijzeloris. En de 11 jaar die hij leefde, waren de mooiste jaren die een kat zich kan wensen.
Gijsje05

De romantiek

Wat vind jij romantisch? In eerste instantie stel ik me kaarslicht voor, rozenblaadjes op de trap, een doos bonbons en twee glazen rode wijn. Een iets te theatrale zonsondergang of een lieflijke serenade kunnen ook bijzonder romantisch zijn. Toen ik het daar met mijn vriendinnen over had, kwam ik erachter dat romantiek voor iedereen iets anders betekent. Er ging een wereld voor me open, want parmaham, de lokale markt en een flinke fietstocht zijn ook romantisch.
Romantisch01Marlijn de romanticus
“Ben jij romantisch?” vragen zij. “Ja”, antwoord ik volmondig. Als ik even nadenk ben ik in de war. Bij romantiek denk ik dus aan rozen, chocola en rode wijn, maar dat heeft niets te maken met de manier waarop ik mijn romantische uitspattingen uit. Dat zijn slechts de clichés. Dat kaarslicht klopt dan weer wel. Ik ben dol op brandende kaarsjes, hoe meer hoe beter. Lekker koken, dat hoort er ook bij. Daarna een spelletje doen of een film kijken. Samen onder een kleedje, al vindt hij dat snel te warm. Of in bad met een glas port en een stukje blauwe kaas. Aan rozenblaadjes zal ik me niet zo gauw wagen. Dat vind ik té. Ik zou me opgelaten voelen. Een doos bonbons vind ik ook niet zo boeiend.

Vriendin 1
Vriendin 1 kan zich prima vermaken met een berg rozenblaadjes of chocola. Maar nog romantischer vindt zij mango’s en parmaham. Samen op een bankje in het bos de boel oppeuzelen. Babbelend en giechelend. Een fles rode wijn hoort er ook wel bij of een goede rosé. Ja, dat vind ik ook wel romantisch klinken.

Vriendin 2
Vriendin 2 ziet het heel anders. Een wandeling op de lokale markt, op zoek naar verse en geschikte producten. Het toppunt van romantiek. Ook legt ze uit dat romantiek een verzorgend aspect heeft. De ander vertroetelen en verrassen.

Vriendin 3
Vriendin 3 vindt een fietstocht romantisch, samen picknicken onder een grote boom. Kamperen met zo min mogelijk luxe of samen dansen.

De vraag
Dat zet me aan het denken. Wat is romantiek? Is het een gevoel, een sfeer of een manier om samen gelukkig te zijn? Heeft het inderdaad iets met verzorgen en vertroetelen te maken? Maakt een activiteit iets romantisch? Hoe langer ik erover nadenk, hoe minder duidelijk het voor me wordt.
romantisch2Mijn driedelige vriend
Als er teveel woorden door mijn hoofd spoken, pak ik mijn grote held erbij. Wat zegt mijn dikke vriend van Dale?
“Romantiek: hetgeen tot gevoel en verbeelding spreekt; hetgeen het gemoed aanspreekt en een gevoelige, mysterieuze, van de werkelijkheid wegvoerende stemming teweegbrengt. Niet alledaags, ongewoon, avontuurlijk.”
Oké, het is dus inderdaad iets wat gevoel opwekt en iets wat je niet elke dag meemaakt. Even op een andere manier met elkaar omgaan. Een intiem en speciaal moment. Hoe iemand dat ervaart, verschilt per persoon. In elk geval neem je de tijd voor elkaar.
RomantiekRomantiek is…
Een verrukkelijk onderwerp. Ik krijg het er warm van. Nu wil ik graag van jullie weten wat jullie romantisch vinden en wat het meest romantische moment van jouw leven is geweest. Ik zit er klaar voor. Ik houd wel van een potje zwijmelen.