De Kameel

IMG_2564
Mijn bureaustoel piept als ik beweeg. Mijn voet wiebelt op het ritme van de muziek, dus ja… dan piept mijn stoel. Het viel me pas op toen iemand er wat van zei. Ik waande me op een dromedaris. Voor me zag ik zijn pluizige oortjes, ik hoorde hem ademhalen. We stapten in een prettige cadans door de zandduinen. De zon scheen vurig op mijn biggenvel… Ik ben net terug uit Zuidoost Marokko. We zigzagden door het Atlasgebergte en verkenden stukjes van de Sahara. Het was fantastisch! Dat ritje op die dromedaris was stiekem wat suf en toch zat ik kinderlijk blij op z’n rug. Ik blijf het intrigerende beesten vinden. Harige, eigenaardige, dinosaurusachtige bultruggetjes, snoevend en brommend.
IMG_2522

Voetjes
Ze waren me eigenlijk nooit zo opgevallen. In de dierentuin vond ik het altijd nietszeggende beesten. Ze stonden ergens in een hoekje, onder een boom of met hun konten naar het publiek, ronde drollen strooiend. Ik zag hun ware schoonheid pas echt toen ik 19 jaar was en we de vader van vriendlief opzochten in Egypte. Kamelen en dromedarissen met een functie, geparkeerd voor het huis of herkauwend op een droge tak in de woestijn. Als we na een lange rit pauze hielden en onder de brandende zon een liter water naar binnen goten, liepen ze onverstoorbaar langs. In een rijtje, de weg overstekend. Bij iedere stap hoorde ik ‘pfff’ op het hete asfalt, wat een ritmisch ‘pfff pfff pfff’ opleverde. Ik keek naar de voetjes die het geluid maakten en stond aan de grond genageld. Wat een gekke dingen, wat een fantastische dingen, nee wat een adembenemende dingen, wow! Plots zag ik de kameel als een heel ander wezen. Een wollige gevaarte met een buitengewoon uiterlijk. Een laaghangende nek met een gigantische kop erop. Onmetelijk lange wimpers, kleine ronde oortjes waartussen een waar kapsel schuilt. De kapper kan er nog wat van leren. We hebben meerdere coupes van elkaar kunnen onderscheiden, variërend van een coupe soleil tot een ware Sjakie-mat. En dan hebben we natuurlijk de bulten, stevig of slap en die lange ranke benen met knietjes en ronde voeten. Werkelijk waar, de kameel blijkt een beleving.
330s7cl
Emotionele rakkers
Het blijven gekke beesten. Of het nu om dromedarissen of kamelen gaat. De één glimlacht permanent, maar bijt bijna je kop eraf als je een knuffel komt innen en de ander volgt nieuwsgierig alle bewegingen die je maakt en laat zich maar al te graag aaien. Ze kunnen lieflijk snuiven of getergd brullen vanuit de keel. Ze kunnen uren kauwen op een onzichtbare eucalyptustak, intens genieten van hun eigen bestaan, kwijlen als een wilde, met getuite lippen in de verte staren of zoals Terry Pratchett ooit schreef, de moeilijkste wiskundige formules uitdenken en oplossen.


Liefde
Ik ben toch wel een beetje verliefd geworden op deze eigenaardige schepsels. Misschien moet ik naast Château en Pushkin ook maar eens een kameel aanschaffen. Gewoon voor de gezelligheid, of als rijtuig. En een muis? Huh? Een muis? Er piept iets… O ja… aan de slag.
IMG_2462

 

 

 

Advertisements