De schrijver

Ik heb een boek geschreven. Het begint langzaam tot me door te dringen. Vreemd hoe hersenen dit soort gebeurtenissen zo traag verwerken. Mijn boek ligt bij de Libris, de Literaire Boekhandel en de Broese. De burgemeester nam mijn boek op feestelijke wijze in ontvangst en overal duiken fotootjes op van mensen die mijn boek via Bol.com kochten: dat lijken me genoeg signalen voor 100% besef. En nog lijkt het meer een soort van droom. Als kind droomde ik ervan zelf een boek te schrijven en nu droom ik stomweg door, terwijl het gelukt is!
Winkel02
Van tomaten bloesem maken
Helden en Halvegaren, een bundel met Middeleeuwse sprookjes uit en over Utrecht. Verdomd! Ik heb een boek geschreven. Misschien moet ik het een paar keer voor mezelf herhalen. Het stomme is, ik had van tevoren nooit bedacht -hoe logisch ook- dat mensen mijn verhalen lezen. Doodeng is dat! Alsof ik zit te wachten op de eerste tomaat die op mijn voorhoofd uit elkaar zal spatten. Derrie in m’n wenkbrauw. Vooral als men ook eieren onder de kippen vandaan trekken. Ik hoop natuurlijk op bloesem en glitterconfetti, maar ik zet me voor de zekerheid schrap voor de eerste tomaat. Als mensen m’n boek stom vinden, moet ik hard werken om ze te overtuigen met mijn volgende boek. Lastig hoor, van appels peren maken, of dus van rotte tomaten bloesem. Ik heb sinds het boek er is, het gevoel dat ik meer uit mezelf kan halen. Ik heb Helden en Halvegaren met liefde geschreven hoor, vergis je niet. Ik richtte me in eerste instantie op kinderen en dat schrijft heel anders. Misschien vind ik het daarom wel lastig inschatten. Als ik me puur op volwassenen had gericht, was alles anders geweest, maar daar lenen de verhalen in mijn bundel zich niet voor. Bovendien waren Middeleeuwse verhalen toegankelijk voor een breed publiek en vaak een tikje kinderlijk. Het klopt dus wel.
MarlijnBurgemeester00
Tot in de eeuwigheid
O hoor mij ratelen, de onzekerheid slaat hardnekkig toe, terwijl ik hartstikke blij ben met Helden en Halvegaren. Mede dankzij het fantastische werk van mijn grote liefde Sven. Hij maakte linoleumgravures precies in de sfeer die ik graag wilde. De sfeer die een oud sprookjesboek met zich meebrengt. Dat gevoel dat ik kreeg als papa het dikke boek met de rode kaft van de plank pakte. Voorop de wolkenvrouw, vriendelijk glimlachend in de blauwe hemel. Verhalen over prinsen, dwazen, pratende zwanen en toverdwergen. Zoveel illustraties stonden er niet in. Dat hoefde ook niet, want de verhalen kleurden je fantasie. De illustraties die erin stonden spraken tot de verbeelding en waren lieflijk, mysterieus en grimmig tegelijk. Ik aasde voor mijn bundel op die sfeer en volgens mij is dat hartstikke goed gelukt. Ik had geen andere illustraties gewild. Het is heerlijk om samen iets moois te maken. En dan ook nog eens iets dat eeuwig blijft. Hardnekkiger dan een tatoeage. Ons boek, gemaakt door hem en door mij. Ik zou er een liefdeskroniek over kunnen schrijven. Ideetje voor mijn nieuwe boek? Nee, dat niet. Stiekem ben ik daar al mee bezig. Ik verklap nog niks en ben nog lang niet klaar. Dit keer wordt het een roman.
StadstuinboekRoze wolk
Nu eerst de komende tijd mijn botte hersenen de roze wolk laten verkennen. Ik heb een boek geschreven! Potverdorie! Mijn wens is uitgekomen!
Krant01
Meer weten over mijn boek? www.heldenenhalvegaren.nl
of https://www.facebook.com/heldenenhalvegaren.

Advertisements

De Knuffel

Ik glimlach van oor tot oor. Zo denk ik ietwat gegeneerd dat Woef een vreemde plek in mijn leven inneemt en zo blijken nog minimaal dertig volwassen uit mijn directe omgeving nog altijd een knuffel te bezitten.Niet ergens onderin een kast, maar in de slaapkamer, gepositioneerd op een ereplaats. Ik leerde deze week knuffels kennen van 20 of 30 jaar, maar ook van 60 jaar! Ik las vorige week een artikel op nos.nl over het onlangs verschenen boek Verborgen vrienden van Nienke Koedijk. Zij heeft meer dan zeventig volwassenen geïnterviewd over hun knuffel en schitterende foto’s gemaakt. Potverdorie, dat boek moet ik hebben. Nog een maandje en dan ben ik jarig… Goed. Hoe zit dat in mijn kennissenkring? Wat voor knuffels schuilen er in de slaapkamers? Met Woef onder de arm ging ik op onderzoek uit. Wat is de band tussen Woef en mij? En hoeveel lotgenoten hebben wij om ons heen?

Woef
Wie is Woef? Woef is het enige roze object op aarde dat ik koester. Als er een brand uitbreekt zal ik denken aan mijn familieleden, huisdieren, laptop én Woef! Woef is 29 jaar oud en –hoe kan het ook anders- een hond. Hij kijkt altijd verbaasd, een beetje angstig bijna en hij waakt nog iedere nacht boven m’n hoofdkussen. Als kind vond ik het irritant dat beide achterpootjes naar links wijzen. Toch wist ik dat Woef daar niets aan kan doen. In mijn (en zijn) leven is zijn tong een stuk of vijf keer opnieuw aangenaaid. Nu ik erover nadenk, heb ik geen idee waardoor die tong er steeds afging. Ik heb geen pluis- of sabbelherinneringen. Mijn broer heeft Woefs ruggetje ook weleens dichtgenaaid. Mijn tante ging nog een stap verder, die zorgde er eens in de zoveel tijd voor dat Woef van al zijn ongemakken genezen werd. Ze heeft hem één keer zelfs gewassen en voorzien van gebreide kleertjes. Ik weet nog steeds niet of ik dat nu echt heel prettig vond. Hij rook anders en was ineens felroze. Wel heb ik die specifieke aandacht voor Woef altijd gewaardeerd. Bij dezen bedankt! KnuffelWoef03Woef ging overal mee naartoe. Mijn vader heeft 27 jaar geleden een keer 4 uur heen en weer moeten rijden naar Entrevaux in de Franse Alpen, omdat ik Woef was vergeten en ik natuurlijk niet zonder hem kon (mijn vader is een held). Overigens heeft mijn broer geloof ik destijds ook een bijdrage geleverd aan deze reddingsactie. Hij vond het zo zielig dat Woef niet thuisgekomen was. KnuffelWoef022Woef is er al mijn hele leven. Hij heeft me getroost, in slaap gesust en vertrouwen ingeboezemd. Er zit heel wat kwijl en traanvocht in zijn vachtje denk ik. Vroeger dacht ik dat hij leefde als ik sliep, maar ik zou gek genoeg nog steeds niet met een hamer op z’n hoofdje willen tikken. Ik knuffel niet meer met hem, maar hij mag niet in mijn slaapkamer ontbreken. Als ik naar hem kijk, voel ik me kinderlijk vertederd. Een beeld en gevoel dat ik zelf geschapen heb. Maar waardoor? Het feit dat mijn hersenen zijn aangenaaide knikkers als ogen vertalen en zijn knoop als neus? Zo simpel kan het niet zijn. Ik denk toch dat het iets te maken heeft met dat vertrouwde. Iets wat er voor mij altijd al is. Misschien heeft het vaag iets met eenzaamheid te maken? Ik ben wel benieuwd naar de oorsprong van het ‘knuffel-gevoel’. Is dat iets positiefs of iets negatiefs? Knuffel.Woef04Lolliebeer, Pippeloen, Terror Tina, Pipi…
“Wie van jullie heeft nog altijd dezelfde knuffel als vroeger in of dichtbij het bed?” vraag ik op Facebook. Nog geen uur later heb ik ruim twintig reacties binnen. Veel van mijn lotgenoten reageren met een privébericht. Volwassenen met een knuffel: dat is toch een beetje gek? Ik ben werkelijk verrast door alle vrolijke reacties. “Ja Teddy. En hij bromt nog steeds”, “Ik heb er zelfs twee” en “ik heb inmiddels een nieuwe.” Kennelijk is het helemaal zo vreemd niet om als volwassenen waarde te hechten aan knuffelberen en –beesten. Wel blijkt dat er maar twee mannen tussen de knuffelbezitters zitten. Ik vraag me af of andere mannen het niet durven toe te geven of dat het koesteren van een knuffel toch iets vrouwelijks is. Het blijft knagen. Wat doen wij als volwassenen toch met knuffels?

Nou ja… Genoeg hierover. Het is tijd voor wat kijkplezier. Laten we dit verhaaltje armpjes en beentjes geven. Ik stel jullie graag voor aan de beestenbende (dus allemaal knuffels van volwassenen) die ik deze week beter leerde kennen:

Hertje - 25 jaar.

Hertje – 25 jaar.

Giraffe - 27 jaar.

Giraffe – 27 jaar.

Gieta - 60 jaar.

Gieta – 60 jaar.

Geeltje - 56 jaar.

Geeltje – 56 jaar.

Flipper - 25 jaar.

Flipper – 25 jaar.

Dinkie - 1 jaar.

Dinkie – 1 jaar.

Boer Konijn & Terror Tine - willen hun leeftijd niet noemen.

Boer Konijn & Terror Tina – willen hun leeftijd niet noemen.

Bopje - 19 jaar.

Bopje – 19 jaar.

Beer - 52 jaar.

Beer – 52 jaar.

Beer - 5 jaar.

Beer – 5 jaar.

Vegobeer - 22 jaar.

Vegobeer – 22 jaar.

Popje - 34 jaar.

Popje – 34 jaar.

Pippeloen - 45 jaar.

Pippeloen – 45 jaar.

Pipi - 25 jaar.

Pipi – 25 jaar.

Piepje Muis - 29 jaar.

Piepje Muis – 29 jaar.

Lolliebeer - 19 jaar.

Lolliebeer – 19 jaar.

Grote IJsbeer - 5 jaar & Kleine IJsbeer - 6 jaar.

Grote IJsbeer – 5 jaar & Kleine IJsbeer – 6 jaar.

Iglo - 4 jaar.

Iglo – 4 jaar.

Iejoor - 14 jaar.

Iejoor – 14 jaar.

Koena - 18 jaar.

Koena – 18 jaar.

Langaap - 2,5 maand.

Langaap – 2,5 maand.

Joey - 15 jaar.

Joey – 15 jaar.

Wil jij jouw knuffel ook vereeuwigen op mijn weblog? Stuur me even een berichtje. Dan krijgt ook hij of zij een ereplaatsjes.