Het zomerrecept

Tranen met tuiten huilden ze. Ik zat met m’n handen in het haar. Wat moest ik in godsnaam beginnen. Hij nipte hevig snikkend aan de watermeloengazpacho met gekleurde vlaggetjes op een bedje van kersenbomen en zij hapte onverschrokken in de zon met zeezout en geflambeerde blauwe kaas met Bourgondische chocola. Vonden ze het lekker of walgden ze ervan? Waarom huilden ze? Ik poogde het hen te vragen, maar mijn samengeknepen stem liet me zwijgend in de steek. Ze aten gestaag door.
Alice_CryingIk besloot de volgende gang op tafel te zetten. Een amuse van gegrilde literatuur met pijnboompitten gebaseerd op Franse chansons. Nog meer tranen vloeiden over hun wangen en landden op het tafelblad. Met bierviltjes probeerde ik de stroompjes te deppen. Ondertussen voelde ik iets op m’n wang kriebelen. Een traan! Verdomme! Begon ik zelf nu ook al?! We schoven de gegrilde dorade met festivalsaus aan de kant en stortten ons direct op een fles lokale appelcider, speciaal door blonde bruidjes gebrouwd.

Inmiddels brulden we alledrie luidkeels. We overwogen regenlaarzen aan te trekken voor de schade die we aanrichtten. Op de houten planken kolkte een rivier van tranen. Als troost toch maar een toetje. Crêpe van wilde bloemen met zorgeloze nachten. Buiten regende het pijpenstelen en wij deden ongegeneerd mee. Het is en blijft ieder jaar weer verrot. De herfst die met dreigende stappen dichterbij komt en die de zomer ontvoert en pas over drie seizoenen weer vrijlaat. Zomer, o zomer. We leven met je mee.

Buikjes vol. Tijd voor de winterslaap.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s