De Vliegtuigkop

Ik word omringd door verlepte vliegtuigkoppen. Bij iedere opengaande schuifdeur stroomt een nieuwe lading de aankomsthal binnen. Witte gezichtjes, rode ogen, scheve brillen en warrige kapsels. Sommigen van hen poogden zichzelf nog wat op te dirken met verse eyelinerstrepen of rieten hoedjes. Toch straalt het er vanaf. Het was een lange reis in een niet oncomfortabele vliegtuigstoel. De buurjongen snurkte, het vliegtuig schudde of de airco stond op -10.

Wachten, wachten, wachten
Ik leun tegen het metalen hek dat de aankomsthal van de wachtruimte scheidt. Waarom hebben ze hier eigenlijk geen bankjes geplaatst? Naast me maakt een groepje blonde vriendinnen aanstalten om hun lotgenoot om de hals te vliegen. Ze hebben twee grote spandoeken versierd met glitterletters en zichzelf bewapend met kleurrijke ballonnen. ‘Welkom thuis diva!’ ‘Hoera! Diva!’ Ik ken een hond die Diva heet, maar dat doet er niet toe. Ze tekenen hartjes op elkaars gezichten en giechelen aan één stuk door. Naast me aan de andere kant heeft een oudere dame zich op haar rollator genesteld. Ze kijkt me breedglimlachend aan. “Het duurt lang, maar dan heb je ook wat hè”, zegt ze. Zoonlief woont nu al twee jaar in Zuid-Afrika en komt eindelijk met de kids een bezoekje brengen. Achter me staan mensen in kleine groepjes of alleen. Allemaal met afwachtende blikken, opgewonden of nerveus. Ze babbelen, gapen en staren naar die ene deur, die om de zoveel minuten weer een troepje reizigers loslaat.
Suitcases2Welkom terug
Geliefden sluiten elkaar in de armen. Familieleden huilen tranen met tuiten. Kleine kinderen scharrelen dromerig achter hun ouders aan. Ze worden warm ontvangen, maar moeten nog even omschakelen. De spannende vlucht en het logistieke gebeuren bij de kofferband staat in hun gezichtjes gegrift. Plots staan ze hier in deze jolige menigte en omringd door bekende gezichten.
De reizigers komen thuis en scannen verlangend de wachtende meute af. Komt iemand hen ophalen? Ik begrijp wel dat er ooit een televisieprogramma over gemaakt is. Zowel de wachtende mensen om me heen als de arriverende vliegtuigkoppen roepen vragen bij me op. Waar komen ze vandaan? Waren ze op vakantie of op zakenreis? Woonden ze een bruiloft bij of juist een begrafenis? Komen ze in Nederland op vakantie of zijn ze op doorreis? Op wie wachten ze? Wat is hun verhaal? Ik sta in een wolk van emoties en ik geniet ervan.
SuitcasesVerlept, verliefd en verveeld
Het is een mooi contrast. Ondanks de wallen onder hun ogen, de witte neuzen en de gekreukelde colbertjes lijkt 80% van de reizigers tevreden. Ze laten zich maar al te graag naar buiten duwen door de douane en de kille vliegvelddeuren. Fijn om weer thuis te zijn, hier start een nieuw avontuur of eindelijk is die reis voorbij. De overige 20% reist duidelijk vaker of maakt deel uit van het vliegtuigpersoneel. Ze bombarderen de vloeren met brullende rolkoffers, marcheren de hal uit en kijken stoïcijns van hun horloges naar de treintijden. Ze reizen misschien vaak, maar ook bij hen ontdek ik piekerige snorharen, borstelige knotjes en losse veters. Niemand ontkomt aan de verlepte vliegtuigkop.
Suitcases3

 

Advertisements

Het rolmodel

Vraag van de dag: “Wie zou jij willen zijn?” Vanaf 1 januari beantwoord ik iedere dag een vraag uit het boekje ‘Een vraag per dag’. Vragen als ‘Wat heb je vandaag geleerd?’, ‘Wat zijn jouw doelen voor het komende jaar?’ of ‘Welk boek lees je momenteel?’ passeren de revue. Na vijf jaar ontdek je of je wel of niet veranderde. Ik vind het leuk om dagelijks zomaar een vraag te beantwoorden. Een vraag die uit de lucht komt vallen, waar je normaal misschien niet bij stil had gestaan. Nu zit ik met een dilemma. Ik kan het antwoord niet bedenken op de vraag van de dag. Het is een leuke vraag, maar wie moet ik in godsnaam noemen?
Boekje.Rolmodel
De vraag
Wie zou ik willen zijn? Ik bewonder veel mensen, maar dat betekent niet gelijk dat ik mijn Marlijnheid daarvoor zou opgeven. Je kunt de vraag op meerdere manieren interpreteren. Wil je iemand zijn die je niet kent, of iemand uit je directe omgeving? Als je iemand anders mag zijn, zit je dan ook vast aan zijn of haar verleden en levensverhaal? Moet het per se iemand zijn die bestaat? Of mag je zelf iemand verzinnen? Wil je iemand zijn qua uiterlijk of omdat je een moord zou plegen voor zijn of haar talent? In deze blog beantwoord ik deze vraag in delen. In de hoop dat jullie ook nadenken over het antwoord. Ik ben benieuwd naar jullie ideeën.

De schrijver
Na het lezen van de vraag dacht ik direct aan een schrijver die rondkomt van het schrijven. Iemand die zich de hele week kan storten op het schrijven van verhalen en boeken. Volledig zonder geldzorgen. Nieuwe werelden creëren vanachter je bureau en je laten inspireren door mensen, planten, dieren, passies en locaties. Maar wie komt er nu nog rond van het schrijven van boeken? Met Saskia Noort of E.L. James zou ik voor geen goud willen ruilen. Ik zou een schrijver willen zijn met een vindingrijk brein, met ongelooflijk creatieve ideeën en een onophoudelijke stroom van fantasie. Een Toon Tellegen of een Roald Dahl bijvoorbeeld. Roald Dahl schreef boeken in zijn tuinhuis, dat klinkt verrukkelijk nietwaar? Hij was ook nog eens intelligent en hij zette bijzondere en onvergetelijke verhalen op papier. Hij hield van honden en hij koesterde zijn familie en vrienden. Ik weet verder niet of hij melancholisch van aard was of complex. Zo ja, laat dan maar. En ik ben niet jaloers op zijn haargrens.

Toon Tellegen

     Toon Tellegen

Roald Dahl

                          Roald Dahl

De schoonheid
Bloedmooi zijn, dat lijkt me geen straf. Ik wil er best uitzien zoals Scarlett Johansson, Audrey Tautou, Deborah Ann Woll, Doutzen Kroes of Emilia Clarke. Stuk voor stuk schoonheden. Geen idee of het naast praaltjes ook lieve, ondernemende mensen zijn… En ach, of ik ze nou echt zou willen zijn…

Scarlett Johansson

                       Scarlett Johansson

Audrey Tautou

                        Audrey Tautou

deborah-ann-woll-20100706114918519_640w

         Deborah Ann Woll

Doutzen Kroes

                             Doutzen Kroes

Emilia-Clarke-1

                              Emilia Clarke

De zanger
Mijn moeder zei dat ze iemand zou willen zijn die goed kan zingen. Ik kan me daar ook wel in vinden. Wat moet dat heerlijk zijn. Uit volle borst in zingen uitbarsten en nog fantastisch klinken ook. Doe mij maar een toontje Wende Snijders, een klankje Andread Hedlund of een stembandje Anouk. Het zijn niet eens mijn favoriete zangers, maar zingen kunnen ze wel. Over stemmen gesproken, ik wil wel klinken zoals David Attenborough. Dan kan ik mezelf de hele dag voorlezen. Dan klink ik zó mooi, zó zuiver en zó gemoedelijk! Volgens mij is het ook wel een aardige vent.

m1fzkvuava22

                         Wende Snijders

Vintersorg

                Andread Hedlund

vvbfoto_anouk_1303

                                    Anouk

DavidAttenborough

                     David Attenborough

De kunstenaar
Het lijkt me ook fijn om een succesvolle kunstenaar te zijn. Ook dan draait alles om ideeën, het scheppen en voeden van hersenspinsels en het ronddwalen in je eigen fantasieën. Met je handen bezig zijn en daar goed in zijn. Kwast in de verf, handen in de klei, als een zotte verzamelen. Hoofd op hol (maar niet te vaak). Dat lijkt me ook wel wat. De eerste kunstenaars die me te binnen schieten zijn Friedensreich Hundertwasser en Marlene Dumas. Al zou ik qua persoonlijkheid niet willen ruilen.

Friedenreich Hundertwasser

Friedensreich Hundertwasser

Marlene Dumas

                           Marlene Dumas

De dromer
Ach, eigenlijk wil ik gewoon een ouderwetse strandjutter zijn met een knapzak. Met rode wangen, de wind door mijn haren en dagelijks het strand afspeuren, op zoek naar onbenulligheden. Ik woon dan samen met vriendlief in een houten hut in een weelderige tuin waar overal dieren scharrelen. Daar kan ik dan mijn gevonden rotzooi ophangen; schelpjes, wonderlijke stukken hout, gekleurde netten en onverklaarbare objecten. En dan kan ik dieren knuffelen, schrijven, haken, schilderen, wijn drinken en stinkkaas eten met mijn lievelingsmensen. Tussen de opkomende wortelen en omringd door honderden klaprozen… Zwijmel…

Samenvattend
Als ik kijk naar de mensen die ik hierboven noem, wil ik iemand zijn die kan rondkomen van het schrijven en het héél (lees: héél héél héél) goed kan. Ik wil wel iemand zijn die prachtig kan zingen of kunst maakt. En dan ben ik wondermooi, vreselijk intelligent en natuurlijk sympathiek. Ik kan dan ook wereldproblemen oplossen en arme mensen helpen. Een perfect schepsel dus. Zo iemand bestaat denk ik niet. Dat is misschien maar goed ook. Achteraf vind ik het wel een opluchting dat ik niet direct iemand kan verzinnen. Ik ben best blij een Marlijn te zijn. Tsja, ik heb mijn zwakke punten en daar kan ik vreselijk van balen. Ik zou ook graag mijn sterke kanten flink verbeteren. Maar ik heb geluk met al die lieve, mooie mensen om me heen. Ik doe wat ik graag doe, ik heb mijn droomvent al binnen en woon in mijn eigen paleis. Ik heb alleen nog geen hond en op dit moment ook geen kat. Ik zou ook wel een biggetje willen, een capibara of een baby-eland… Ik mag niet klagen, ik heb het best goed voor elkaar. Een prachtige conclusie toch?

En jullie?
Ik wil nog wel graag van jullie weten wie jullie zouden willen zijn!