De Schoenzetter

Jawel, de maan schijnt. Door de bomen, dat ook. Bij gebrek aan openhaard staan de schoenen naast elkaar bij de glazen schuifdeur naar de tuin. Drie kinderschoenen van klein naar groot en twee papa- en mamaschoenen. Er steken wortels uit, een stuk appel en een stel suikerklontjes. Dat stel ik me voor althans. Ik staar naar de foto van mijn nichtje en neefjes die hun schoen mochten zetten. IMG_2622 (1280x854)Amerigo lust er wel pap van
Dat was vast een heel spannend moment. Dat ze met hun slofjes de trap opliepen met het idee dat die schoenen daar bij de deur stonden. Dat vannacht Piet door de schuifdeur naar binnen zou glippen om alle verwennerijen voor Amerigo om te wisselen voor snoepgoed. Zouden ze wel wat krijgen? Waren ze lief geweest? Of erger nog, zou de ander meer krijgen dan jij? En dan de volgende ochtend. Hun buikjes kriebelen. Ze springen net wat enthousiaster dan normaal hun bed uit, stormen de trap af en kijken om het hoekje. Ze weten eigenlijk precies wat ze gaan aantreffen, maar toch is het zo’n verrassing! Hun hartjes maken een sprongetje. Hij is langs geweest! En reken maar dat ze braaf geweest zijn. Schoenzetten01De oude met het jonge hart
Ik ben nog altijd Sinterklaasfan. Misschien komt dat door die hele mysterieuze en warme sfeer die eromheen hangt (afgezien van het gerommel rondom Piet). Een oppepper in koude herfstdagen. Even wat extra aandacht aan elkaar geven. Of misschien ben ik wel zo’n fan van onze ouwe knar, omdat ik bejaardenhobby’s heb. Wandelen, schrijven, luisterboeken luisteren, kruiswoordpuzzels maken, haken en breien om maar wat te noemen. Al zijn de hobby’s van Sinterklaas niet erg traditioneel, ondanks dat hij zelf een traditie is. Op een paard voel ik mij niet vertrouwd en ik ken geen zestienmiljoen mensen. Ach, misschien ben ik eerder een groot kind. Ja, mijn schoen zetten was elke keer weer een feestje, ik zal dat bijbehorende gevoel nooit vergeten. Nu ben ik veranderd, ik zet namelijk andermans schoenen. Ik heb de afgelopen week vier schoenen gezet (erg weinig voor mijn doen). In Utrecht en in Berlijn. Ik moet er nog veel meer gaan zetten. Het idee dat iemand ’s morgens met een glimlach zijn dag begint, omdat zijn schoen staat te stralen in het ochtendlicht, maakt mij gelukkig. Volgepropt met chocola en speculaas. En een stom gedichtje misschien. Overigens zijn sommige ontvangers allang niet meer verrast… Ach ja, ik voel me een bejaarde met een kinderhart en ik ben er best trots op. Schoenzetten02

Advertisements

De Auto

Dit weekend nam ik afscheid van mijn eerste auto. Mijn ouwe trouwe. Mijn grijze knorrende kerel. In wezen is het een apparaat op wielen en toch voelt het alsof ik iemand heb uitgezwaaid. Ik kan nog niet wennen aan dat lege parkeerplekje voor onze deur. Wat maakt zo’n auto nou zo menselijk?

Familielid
Zijn naam was Dokter NG (‘En Gee’), hij was een Volkswagen golf uit 1992. Hij keek best wel stoer met half dichte ogen, maar zijn karakter was zachtaardig. Hij heeft ons ruim een jaar trouwe dienst bewezen. Zolang heb ik er zelf niet eens in gereden. Ik heb mijn rijbewijs nog maar sinds mijn verjaardag (10 mei). Toch ben ik die zes maanden daarna heel Nederland doorgecrosst. Bijna wekelijks. Van hot naar her en her naar hot. Hij tilde ook mijn zware boodschappen en ik kon samen met hem allemaal gekke meubels en honden van het ene huis naar het andere huis brengen. Een geweldig wagentje. Hij hield niet van vroeg opstaan, maar na een stel bemoedigende woorden reed hij als een tierelier. Dat hij geen binnenvoering meer had, de radio niet werkte, de blazer stuk was en de koppeling soms bleef haken maakte niet uit. We namen hem zoals hij was. Als de auto besloeg door de regen, deden we gewoon het raam open. We konden wel leven met een natte linkerarm.
DokterNGDag Dokter
Vorige week werd hij APK-gekeurd. Een tragisch lot. Zijn karkas kwam door zijn rubberen pootjes heen, zijn longen werkten niet meer zo best en zijn remmotoriek was niet meer optimaal. Hij leed aan reuma en astma! Arme drommel. Naar het ziekenhuis brengen had geen zin meer, wij konden zijn rekening niet betalen. Hoewel we dat graag hadden gewild. Met een brok in mijn keel verkochten we hem aan iemand die hem zelf wilde oplappen. Een fijner alternatief dan aan al die aasgieren die hem compleet gevoelloos uit elkaar wilden trekken.

Renault Nevada
Ik weet nog wel dat ik vreselijk moest huilen toen papa zijn witte Nevada in moest leveren. Ik miste hem zo! Onze lieve Nevada, waar we met z’n zessen inpasten en waar we zoveel avonturen mee beleefden. Papa gaf me zijn sleutelhanger als aandenken. Dat was toen heel belangrijk voor mij. Ik heb die sleutelhanger nog wel ergens. Ik moet zeggen dat ik inmiddels, ruim twintig jaar later, minder emotioneel over de Nevada ben… maar Dokter NG!

Renie de begripvolle
Niet iedereen begrijpt mijn band met (eigen) auto’s. Mijn vriendin Renie wel. Ze begrijpt me volkomen (zie de Whatsapp-plaatjes). Ze heeft sinds kort een auto genaamd Minty die iedere nacht trouw onder haar raam slaapt. Ze heeft laatst zelfs ‘Autoshampoo’ met conditioner voor hem gekocht. Zo staat het ook op de fles. Voor zijn vachtje. Vriendin Marlous heeft een auto genaamd Bert. Hij is roze en homoseksueel en heeft ons al verschillende keren naar festivals gebracht in Duitsland of in Twente. Altijd als ik hem zie begroet ik hem. Dat doet onze hele vriendengroep volgens mij. We hebben zelfs een groepsfoto met Bert (met Minty ook trouwens). Hij hoort er helemaal bij.
Schermafbeelding 2014-11-10 om 18.36.47 Schermafbeelding 2014-11-10 om 18.36.34Hollywood
Ook de filmbranche vermenselijkt auto’s. Denk aan Knight Rider, Brum, Cars en Herbie. Hyperintelligente, eigenwijze auto’s of domme, verdrietige, klunzige auto’s. Auto’s lenen zich uitstekend voor karakteristieke typetjes. Van kind af aan leren we van auto’s te houden. Zou daar die liefde vandaan komen?
BrumKlein beetje thuis
Over het algemeen vind ik auto’s overigens volkomen oninteressant. Toch houd ik van de auto’s waarin ik regelmatig zit. Ze beschermen me en ik voel me er thuis in. We zijn allemaal weleens tegen de deur in slaap gevallen of we versierden de beslagen zijruiten met zonnetjes en ‘wie dit leest is gek’. Auto’s brengen me overal naartoe, of het nu stormt, stortregent of loeiheet is. Of we nu in Egypte rijden, Ghana of Nederland. Ze nemen mijn spullen mee, zodat ik ze zelf niet hoef te sjouwen en ze fungeren als minicafé. Lekker bijpraten met de meerijders en slokje voor slokje je koffie opdrinken, zonder te morsen…

Toekomst
Arme Dokter NG. Hij zal ons ook wel missen. Ik hoop dat zijn nieuwe baasje lief voor hem is. Vast wel, anders zou hij hem niet oplappen. Misschien is het wel beter zo.