De dans

Het druppelt nog maar een klein beetje. We kijken weer omhoog, in plaats van naar de natte stoeptegels. En warempel, we vallen met onze neus in de boter. We krijgen een voorstelling van een paar honderd spreeuwen. Fascinerend, hoe ze de hemel plots voorzien van een artistiek zwermtheater. Het is dat ze me niet kunnen horen en ze overigens ook niet op waardering zitten te wachten, maar anders had ik luid geapplaudisseerd. Ik ben ze dankbaar, maar waarom zwermen ze zo?
m1cyl7jwodlv
Glimmende lijven
Ik denk gelijk aan een school glimmende vissen, die in zee ook wonderlijke kunstwerken tot stand brengt. Zelfs de beste choreograaf kan zo’n dans niet tot leven wekken. Glanzende lijven schitteren in de zee. Ze zwemmen zij aan zij, kop aan kop en anticiperen op elkaars vloeiende bewegingen. Ze maken een ruime bocht, kantelen en lijken een splitseconde onzichtbaar. Zo snel als ze verdwijnen, komen ze ook weer met een noodvaart terug. Niet in een rechte lijn, maar als een zachte zomerwind.

Zijden sjaal
Het is niet alsof ik het nooit eerder heb gezien, maar elke keer weer trekken ze mijn aandacht. De spreeuwen zwermen als een zijden sjaal. Soms valt de groep uit elkaar, dan dansen drie partijen een unieke combinatie totdat ze elkaar weer treffen. Het is net uitvloeiende inkt. Ze vragen elkaar ten dans alsof het afgesproken is.

Pluk de dag
Dat laatste is min of meer waar. Normaal zie je spreeuwen in kleine groepjes insecten uit weilanden pikken. Ze struinen ook als eigenwijze mannetjes over de perrons, opzoek naar snackvoer: een vette patat bijvoorbeeld, waarom ook niet. Aan het eind van de avond verlaten ze hun ‘thuis’ en ontmoeten ze hun soortgenoten. Zo’n zwermdans verandert een tere spreeuw in een machtig bolwerk. Geen vijand durft de strijd aan te gaan met zo’n overweldigende spreeuwenkolonie. Daarnaast schijnen de vogels informatie aan elkaar uit te wisselen over waar diklijvige insecten zich schuilhouden en waar het hof van Eden zich bevindt.

Welterusten
Uiteindelijk druppelen de ballerina’s in kleine getallen af. Zelfverzekerd en voldoende geïnformeerd keren ze terug naar hun oude boom of stationsafdak. De spreeuwen knikken vriendelijk naar elkaar. “Yo man! Tot morgen!”

Advertisements