De zeehond

Ik ging op pad, met tranen in mijn ogen. Hera kreeg een spuitje. Een maand lang liet ik Nederland achter me. Roodbaard en ik baanden ons een weg door de Indonesische wildernis. Veelal bestaande uit scooters, brommers en andere grommende apparaten. Al zijn sawa’s, oerwouden, vulkanen en stranden ook niet aan ons voorbij geglipt. Ondanks de verdrietige start maakten we de mooiste reis die ik ooit heb gemaakt.
JW en Yoshua schaatsen 181
99% liefde
Of ze nu in overstroomde vissershuisjes wonen, een kar met nasi goreng voortduwen of beveiliger van een oud-Hollands pand zijn. Niemand verheft zijn stem en er wordt eeuwig naar ons geglimlacht. Javanen, Balinezen en Lombokkers (?) zijn lieve mensen. Ze laten anderzijds niet het achterste van hun tong zien. Wat ze echt denken weet je nooit. Als toerist niet in elk geval.

Brokjes op de stoep
Ook tegen dieren zijn de Indonesiërs (die wij ontmoetten) lief. Ondanks de uitgemergelde en vuige staat van vele. In landen als Ghana en Egypte worden zwerfhonden en –katten weggejaagd. Grote keien vliegen door de lucht. In Indonesië wil een kereltje van vijf jaar nog wel een steen gooien, maar zijn moeder legt aan het eind van de middag een bakje brokjes op de stoeprand. O ja, zeker! Ratten genieten er ook met volle teugen van, maar die zijn toch al niet weg te denken uit de vervuilde riolen en straathoeken.

Halsband erom
Op Bali en Lombok gaan veel mensen nog een stapje verder. Honden broeden als konijnen, aan puppy’s geen gebrek. Een hemeltje voor een Marlijn als ik. Die feromonen van mij kennen zij maar al te goed. Ze kapen een jonkie, winnen zijn hart en verzegelen hun vriendschap met een halsband. Daarna mag hij weer met zijn vriendjes en vriendinnetjes optrekken, als hij zich maar dagelijks even meldt bij de familie. Zo’n halsband zorgt voor een hoop privileges. De mensen zien dat het beestje is toegeëigend. Restjes rijst en kippenbotjes krijgen een goede bestemming. Het hondje mag een plekje onder de parasol of krijgt een liefdevolle aai op z’n bol.
IMG_1144
De Balinese zeehond
Op Bali leerden we Robbie kennen. Robbie de zeehond. Hij bewaakte zijn vrouwtje op het strand. Zij verkocht drinken uit haar koelbox en hij hield een oogje in het zeil. Robbie en ik waren een match. Hij had Hera-achtige trekken: lange gespierde poten en een melancholische blik in zijn ogen. Met weemoed dacht ik aan Hera die ik nooit meer om de hals kan vliegen. Toch mag ik niet klagen, een mooier hondenleven had ze gewoonweg niet kunnen leiden. Robbie knikte instemmend. “Niet zo dramatisch Marlijnenkind, ze had het goed en ze werd oud”, zeiden zijn ogen.
IMG_1454

Advertisements