Het huis

Mijn wekker gaat. Ik schrik wakker door die onbekende blauwe muur. Een schitterende blauwe muur, dat wel. De o-ja-hier-ben-ik komt een minuutje later. Ik sta op en kan mijn sokken niet vinden. Waar hebben we die kist alweer gelaten? Vriendlief slaapt door, met zijn hoofd onder zijn kussen.

Douchen, waar zit de lampknop. Er hangt nog geen lamp, dus dan maar in het donker. Tijdens mijn ontbijt staar ik schaapachtig uit het raam. Ik hoor het graan tussen mijn kiezen splijten. Wat een mooi uitzicht hier, dat is nog wat anders dan een bakstenen muur. Een beklemmend gevoel overspoelt me. Ik heb het gevoel dat ik in andermans huis vertoef. Van andermans bordje eet en iemands melk opmaak.

Drie dagen later is de laatste doos leeg. Overal hangen lampen, of in elk geval peertjes. De kastjes zijn ingeruimd. Hier en daar hangen posters. Het gebrek aan klopboor zorgt nog voor schone muren. De kaarsjes zijn al gedeeltelijk opgebrand. Het Beest dartelt lustig door haar kooi. Zo heb ik haar in tijden niet gezien. En eigenlijk doe ik hetzelfde. Het dringt langzaam tot me door dat ik samenwoon in een grote-mensen-huis. We hebben meerdere kamers, een ateliertje zelfs. Je kunt elkaar niet verstaan als je in verschillende ruimtes staat. Wat een genot!

Het uitzicht is adembenemend. Rood ochtendlicht weerspiegelt in het water. En ’s avonds zie ik de lampjes van de boten langzaam voorbij schuiven. Nu staat ook de grootste kerstboom van Nederland aan de horizon.
2013-12-08 16.41.01
Nog een week later voel ik me al helemaal thuis. Ik geniet van ieder hoekje en van alle kamers. Ik kom fluitend thuis en heb mijn hobby ‘rommelen’ al flink uitgebuit. Even een kaartje schrijven, tijdschriftje lezen, knutselplannen uitwerken. De planten moeten water, ik wil de laatste pagina van de krant nog lezen en een lesje Spaans afmaken en opsturen. Ik heb eindelijk de ruimte mijn gescharrel de vrije loop te laten. Lange leve huiselijkheid.

Ik hield ook van mijn vorige huisjes. Ik mis mijn buren zelfs een beetje. Maar nu verkeer ik in een droomstaat. Ik hoop dat het voorlopig nog zo blijft.

Advertisements