Het Applaus

Klappen. Dat doen we waarschijnlijk al vanaf dat we bestaan. Uit vreugde of uit waardering. Na een schitterend theaterstuk verklapt het applaus of het publiek tevreden is.

Uitmuntend
Het waren de Romeinen die het klappen als eerste gebruikten als rapportcijfer. Hoe harder men klapte, hoe beter het amusement. Als er niet geklapt werd, kon het theatergezelschap zich maar beter zo snel mogelijk uit de voeten maken.
Crowd Applauding and Cheering
Oeps ik klap
Klappen, ik word er wel blij van. Een kinderlijke vreugde ontwaakt vanuit mijn vingertoppen. Na langdurig klappen tintelen ze nog extra. Van binnen moet ik altijd grinniken om een applaus. Bij een toneelstuk met meerdere scenes weten mensen vaak niet zeker of ze nou na iedere scene wel of niet moeten klappen. Mensen houden hun handen al in klapstand en kijken vluchtig om zich heen. Een aarzelend klapje verbreekt de stilte van het publiek. Het verandert of in een collectief applaus of in een doodse stilte, waarbij de klapper zich met een gevoel van gene en een nerveuse glimlach herpositioneert in zijn stoel. Gelukkig zijn de mensen om hem heen het na drie seconden alweer vergeten.

Ik klap dus u klapt
De vastberaden klapper bestaat ook. Hij zit rechtop in zijn stoel en klapt als eerste hard en snel. Deze klapper krijgt altijd medestanders. Soms zijn het maar een paar mensen die deze dominante trigger gewoon maar volgen. Meestal klapt het hele publiek wel mee. Deze klapper vinden we ook regelmatig in een formele setting. We luisteren naar een lezing en vonden het doodsaai, maar we klappen wel netjes.

Het nepapplaus
In de vroegmoderne tijd namen sommige Franse theatergezelschappen geen risico. Zij huurden mensen in om het klappen aan de gang te krijgen. Zo verzekerden ze zichzelf van een waardig applaus. Dat hield op toen het publiek gemengde gevoelens kreeg van deze tactiek. Amerikaanse series profiteren overigens nog steeds van dit idee.

Hoera hoera hoera
Een waardig applaus is een applaus waar niemand over na hoeft te denken. Een primitieve impuls komt bij ons boven. We moeten en willen met z’n allen onze handen tegen elkaar slaan, want we waarderen het zo! We mogen ook niet te snel stoppen met klappen, want diegene op dat podium verdient respect.

Psychologische bedoening
Je zou over de psychologie van het klappen een boek vol kunnen schrijven. Of misschien is dat allang gedaan trouwens. Ieder publiek is anders en hoe anders valt met name te verklaren door het klapgedrag. Daarnaast klapt iedereen op zijn eigen manier. Met bolle handen of juist plat. Met één hand hoger of met alleen een paar vingers. Ik ben wel benieuwd naar wat de culturele verschillen in het klappen zijn. Is klappen soms alleen voor de elite weggelegd? Of is het in sommige landen überhaupt ‘not done’? In Nederland wordt het ons met de paplepel ingegeven. Met liedjes als ‘Klap eens in je handjes blij blij blij’ en crècheleidsters die bij ieder liedje meeklappen. Al van kleins af aan klappen we met een glimlach. En velen van ons doen dat nu gelukkig nog steeds.

Advertisements