De Boer

De Zwarte Cross leek me een interessante plek om eens rond te snuffelen. Ik verwachtte steengoede muziek en bijzonder slechte meezingers. Lekker weer en veel dronken boeren die lallend over het festivalterrein stiefelden. Dat was ook zo.

Althans dat dacht ik op donderdagavond. Om mij heen schaarden boeren knullen zich samen; zwalkend, rennend en stoeiend als een stel puppy’s. T-shirts uit, pils in de klauwen, hout aan de voeten; ik wist niet dat er nog zoveel mensen op klompen lopen! Op de achtergrond schalden Jovink en de Voederbietels en wat nietszeggende hitjes uit Tirol.
AfbeeldingVrijdag bleek alles anders. Er waren nog steeds veel boeren jongens en meisjes, die ik normaal nooit zie (ze vielen me dus op). Verder liepen er Marlijntjes, Marlousjes, Dodootjes en andere soortgelijke creaturen. Blonde meisjes met hippe zonnebrillen, mannen met lange manen, grootmoeders, peuters met luierkontjes, Sjonnie en Anita, Jan en Riet of  Maria Elisabeth en Jonathanus. Nederland was hier. Of je nu uit Lichtenvoorden kwam of uit Wassenaar. Of je nu domweg duizend doosjes per minuut inpakte of zeventien jaar deed over het ontwikkelen van de beste wiskundige oplossing ter wereld.

Het voelde als het bevrijdingsfestival, waar iedereen samenkomt om te vieren dat we in vrijheid leven. Op elke hoek van het terrein trad een ander bandje op. De Band zonder Banaan in een trailer op de camping, gillende powermetal op het Meltdown podium, een Janis Joplin coverband in het rock ’n roll circus en het Habsburger Straussorkest op het hoofdpodium. Voor ieder wat wils.

Ik schaamde me uiteindelijk een beetje. Ik beoordeelde de dronken boer op zijn domheid. Na wat meer geobserveerd te hebben, veranderde ik van mening. Zij zijn misschien niet bijster intelligent, oké. Praktisch, dat zijn ze wel. Wij liepen om een natgeregende picknicktafel heen, omdat we geen nat achterwerk wilden. Zij kantelden de tafel en schudden de spetters eraf. Wij baanden ons balancerend een weg door de modder, we wilden geen natte voeten. Zij verwisselden hun klompen voor een stevig stel regenlaarzen en trokken droge sokken uit hun tas.

Wat me vertederde was dat ze al vroeg -als ik chagrijnig de tent uit kroop om een plasje te plegen- allemaal met een bruine boterham met ei en een glas melk bij de ontbijttent zaten. Gewend aan vroeg opstaan. En dat ze op zondagmorgen om 10:00 uur met gekamde haren en schone t-shirts bij de kerkdienst op het hoofdpodium aanwezig waren. Ik las toen een lullig artikel over een senioren dame die verliefd werd op een student.

Ik doe de boer nog steeds geen eer aan in deze blog. Ik heb het over mensen, maar ik scheer deze groep over één kam. Marlijn versus de domme boer. Ik snap niet zo goed waarom ik zo denk en ik vind het niet leuk. We zijn allemaal mensen. Ik heb gestudeerd aan de universiteit, maar zij weten alles over de gezondheid van een kalfje, over de stand van de wolken en de techniek van alle landbouwmachines. We zitten misschien niet op één lijn, maar we zijn allemaal hetzelfde dier. Daar moet ik me meer bewust van zijn.

2 thoughts on “De Boer

  1. Je verhaalt roert me. Ik als stadsjuffer heb hetzelfde ervaren maar dan pakweg zo’n 55 jaar geleden. Ik zat op de lagere school. In de stad Groningen. Elke dag kwam er een bus die kinderen van buiten de stad naar school reed. ‘Boeren’ noemden we deze kinderen. Ze zagen er anders uit en ze stonken. Als stadsjuffer speelde je niet met ze. Je negeerde ze. Tot schamens toe. Jaren later toen ik al met Theo het dorpshuis runde kwamen er boeren uit Polen bij ons lunchen. Ze waren hier om te leren van de Nederlandse boer. Je raad het al. Mijn gevoelens van vroeger kwamen weer helemaal terug. We maakten zelfs grapjes. ‘ moeten ze wel een servet? Of een rode zakdoek?’ Ik voelde me weer helemaal het stadskind. Het volksmeisje met grote bek.
    De hele tent stonk naar stront. De hal stond vol klompen. Poolse en Nederlandse. Het verschil zat hem in een leren bandje. Maar wat een leuke kerels allemaal. Zo beleeft en respectvol. En zo mooi. De strontlucht nam ik maar op de koop toe. Toen ze vertrokken kreeg ik van elke Poolse boer een hand. En verdomd. De bus stond buiten te wachten. Vanaf die tijd oordeel ik nooit meer betreft de boer.
    Paula

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s