De wijn

Het is woensdagavond. Schuldbewust staar ik naar het glas op tafel. Er zit wijn in. Ik had nog zo met mezelf afgesproken doordeweeks geen alcohol te drinken. En toch staat het daar, dat glaasje, het knipoogt naar mij. De avondzon speelt het pact met de duivel mee en creëert een zacht aureooltje om de rand van mijn glas. De avondbries speelt met mijn tomatenplanten en mijn cavia’s koeren met de duiven op het hek mee. Ik ben verleid en neem een slok.

Waarom mag ik op zo’n schitterende avond als deze van mezelf eigenlijk geen wijntje inschenken? Is het slecht om te genieten? En dan voel ik die boze buik daar zitten. Rond en zacht, in plaats van rank en plat. Het eeuwige twistgesprek van de vrouw (en stiekem ook van de man…) steekt weer eens de kop op. Ik bekijk slanke dennen op straat en volg jaloers de lijnen van hun strakke lijven. Mag ik nog één wijntje? Mag ik op deze prachtige zomerdag gewoon ronduit genieten?

Wijn
Ja, dat mag wel. Het verstandige stemmetje in mijn achterhoofd geeft me toestemming. “Ontspan maar even”, zegt het belerend. Braaf luister ik. Wetende dat ik morgen wellicht met dezelfde discussie te maken zal hebben. Die verdomde verrukkelijke zomerdagen…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s