De Moeder

Of ze er nu wel of niet meer is, moeders vergeten we niet.
Afbeelding
Vanaf de geboorte van hun eerste kind verandert de blik in hun ogen. Zij hebben iemand gecreëerd en ze zijn zich er ontzettend van bewust. Ik snap die uitdrukking ‘onder moeders vleugels’ wel. We schuilen er voor altijd* onder, ook al verdwijnen daar met de jaren wat veren uit en kunnen we uiteindelijk zelf vliegen. Daar komt dan toch die nieuwe generatie.

Ze heeft dezelfde behendigheid als vroeger bij haar eigen kinderen. Het zijn dit keer de kleinkinderen die een nieuwe luier om krijgen, hun bord leeg moeten eten of waarvan de haren woest worden gekamd. Diezelfde sussende geluiden bij het plakken van een pleister op een miniknie en bij het troosten tijdens een onweersbui. Ik herken ineens mijn mama in mijn moeder.

De mamatijd, soms denk ik dat hij voorbij is, dat we nu vriendinnen zijn en dat alles anders is. Met rood gestifte lippen haalt ze me op van het station, lunchen we samen, drinken we rosé en bezoeken we het filmhuis. Als ik blijf logeren,  giechelen we om de hond en babbelen we tot er stoom uit papa’s oren komt.  En op facebook wisselen we plaatjes uit en reageren we op elkaars status. Vriendinnen dus… Maar met waarschuwingen als “pas op met oversteken” en “poeder je neus” weet ik het weer.

Ik kwam erachter dat veel mensen moederdag onzin vinden. “Ze hebben toch een verjaardag?” “Er is toch ook geen kinderdag?” hoor ik dan. Ik ben geen moeder, maar ik kan het me wel goed voorstellen dat het omhoog houden van die grote vleugels een dagtaak is. Daarnaast ken ik inmiddels veel jonge mensen die afscheid moesten nemen van hun moeder. Ik kan me niet eens indenken hoe erg dat is, ook al zullen hun vleugels nooit verdwijnen. Even stilstaan bij deze moeders vind ik ook waardevol.

Ik ben het daarom oneens met die  sukkels. Mam, you’re the best!

*in de meeste gevallen