De volkstuin

Een tijdje geleden stelde iemand mij de vraag of ik misschien iemand kende met een volkstuin. “Nee”, zei ik. “ik ken niemand die iemand kent met een volkstuin”, legde zij uit. We beeldden ons allebei een slordig tuintje in, benauwd omsloten door andere vierkante tuinen. Met een kapotte parasol en hier en daar wat slaphangend geel. Halfingezakte schuurtjes, vergeelde plastic stoelen en een strook laffe kool. Ik bedacht me dat ik ook geen volkstuinbezitter kon identificeren en vroeg me ineens af wie zo iemand kon zijn. Een Turkse familie die efficiënt een lap grond vol zaait en leeg eet. Een vegetarisch duo gekleed in identiek gebreide truien, met biologisch dynamische eetgewoontes of gewoonweg een senior stel dat zich af en toe wil onttrekken aan de drukte van de stad. Dat was mijn conclusie.

Soorten en maten
Nu deel ik sinds kort een volkstuin met een vriendin die hem al een tijdje had. Ik zou niet zo goed weten in welk hokje ik zelf pas, maar ik ben erachter dat volkstuinmensen in alle soorten en maten bestaan. Jonge stellen met kleine kinderen, bejaarden met een overschot aan vrije tijd, Jannen en Jannies, bakkers en monteurs of dus modeontwerpsters en tekstschrijfsters.
Volkstuin02Fazanten
Tuinieren leek mij het saaiste wat er was (behalve wiskunde, dat was nog saaier). En nu geniet ik ervan de handen uit de mouwen te steken, je eigen groente te kweken en iets moois te maken van de tuin. Wat een gelukzalig gevoel krijg ik van mijn vingers in de aarde en van het dierlijk gepeupel dat in onze tuin rondspookt. In de boom zien wij de spreeuwen een nest bouwen en in de houtwal wonen muisjes. Ik heb sinds kort ook vrede gesloten met de fazant. Dat moest bijna wel met Jacques en Hendrien die regelmatig een bezoekje brengen. Voorheen vond ik fazanten maar domme opdringerige dingen. Prima voor in de pan. Dat blikachtige geschreeuw in de berm van de ring van Utrecht. En dan de manier waarop ze rennen; borst vooruit, opengesperde ogen en hun lange kontveer iets omhoog.
Hendrien01Toen ontmoette ik Hendrien, die zeer bedachtzaam door onze tuin scharrelt. Soms spiekt ze stiekem door de houten schutting of verstopt ze zich tussen de bamboestengels. Ze houdt ons in elk geval goed in de gaten, want wat doen wij in háár tuin! Jacques vergezelt haar af en toe, dan wandelen ze achter elkaar aan en snoepen ze van ónze wormen.

Verse salade
Het beeld dat ik van moestuinen had is inmiddels veranderd. Slordig lijken ze als de winter zijn slag slaat of als het onkruid de strijd tijdelijk wint. In de lente verandert alles in een levendig paradijsje. En dat biologisch dynamische is zo gek nog niet. Lekker hoor, dat pure gedoe. Ik ben benieuwd naar hoe onze tuin zich zal ontplooien en bij een goed oogstjaar nodig ik jullie uit een verse salade te komen eten. Wellicht schuiven Hendrien en Jacques ook aan.
Volkstuin01

One thought on “De volkstuin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s