De volkstuin

Een tijdje geleden stelde iemand mij de vraag of ik misschien iemand kende met een volkstuin. “Nee”, zei ik. “ik ken niemand die iemand kent met een volkstuin”, legde zij uit. We beeldden ons allebei een slordig tuintje in, benauwd omsloten door andere vierkante tuinen. Met een kapotte parasol en hier en daar wat slaphangend geel. Halfingezakte schuurtjes, vergeelde plastic stoelen en een strook laffe kool. Ik bedacht me dat ik ook geen volkstuinbezitter kon identificeren en vroeg me ineens af wie zo iemand kon zijn. Een Turkse familie die efficiënt een lap grond vol zaait en leeg eet. Een vegetarisch duo gekleed in identiek gebreide truien, met biologisch dynamische eetgewoontes of gewoonweg een senior stel dat zich af en toe wil onttrekken aan de drukte van de stad. Dat was mijn conclusie.

Soorten en maten
Nu deel ik sinds kort een volkstuin met een vriendin die hem al een tijdje had. Ik zou niet zo goed weten in welk hokje ik zelf pas, maar ik ben erachter dat volkstuinmensen in alle soorten en maten bestaan. Jonge stellen met kleine kinderen, bejaarden met een overschot aan vrije tijd, Jannen en Jannies, bakkers en monteurs of dus modeontwerpsters en tekstschrijfsters.
Volkstuin02Fazanten
Tuinieren leek mij het saaiste wat er was (behalve wiskunde, dat was nog saaier). En nu geniet ik ervan de handen uit de mouwen te steken, je eigen groente te kweken en iets moois te maken van de tuin. Wat een gelukzalig gevoel krijg ik van mijn vingers in de aarde en van het dierlijk gepeupel dat in onze tuin rondspookt. In de boom zien wij de spreeuwen een nest bouwen en in de houtwal wonen muisjes. Ik heb sinds kort ook vrede gesloten met de fazant. Dat moest bijna wel met Jacques en Hendrien die regelmatig een bezoekje brengen. Voorheen vond ik fazanten maar domme opdringerige dingen. Prima voor in de pan. Dat blikachtige geschreeuw in de berm van de ring van Utrecht. En dan de manier waarop ze rennen; borst vooruit, opengesperde ogen en hun lange kontveer iets omhoog.
Hendrien01Toen ontmoette ik Hendrien, die zeer bedachtzaam door onze tuin scharrelt. Soms spiekt ze stiekem door de houten schutting of verstopt ze zich tussen de bamboestengels. Ze houdt ons in elk geval goed in de gaten, want wat doen wij in háár tuin! Jacques vergezelt haar af en toe, dan wandelen ze achter elkaar aan en snoepen ze van ónze wormen.

Verse salade
Het beeld dat ik van moestuinen had is inmiddels veranderd. Slordig lijken ze als de winter zijn slag slaat of als het onkruid de strijd tijdelijk wint. In de lente verandert alles in een levendig paradijsje. En dat biologisch dynamische is zo gek nog niet. Lekker hoor, dat pure gedoe. Ik ben benieuwd naar hoe onze tuin zich zal ontplooien en bij een goed oogstjaar nodig ik jullie uit een verse salade te komen eten. Wellicht schuiven Hendrien en Jacques ook aan.
Volkstuin01

Advertisements

De zeemeermin

In Florida woont een jongeman genaamd Eric, hij is 22 jaar en heeft een opvallende obsessie. Drie keer in de week rijdt hij popelend naar het dichtstbijzijnde meer, 1,5 uur verderop. Daar kleedt hij zich uit, vouwt zijn broek netjes op en legt hem in de achterbak. Dan perst hij zichzelf in een latex vissenstaart om vervolgens urenlang in de diepe wateren rond te dolen. Zijn vriend vertelt gefrustreerd dat het niet leuk is om met hem te zwemmen, omdat Eric vrijwel direct verdwijnt in zijn eigen donkere hoekjes.

Jan de zeemeerman
Zijn obsessie ontstond tijdens zijn kindertijd, De kleine zeemeermin van Hans Christian Andersen werd hem regelmatig voorgelezen en ook de vertolking van Walt Disney heeft hem gevormd. Dat je je als kind in de rol van een zeemeermin verplaatst vind ik nog wel denkbaar. Mijn nichtjes, neefje en ik stonden één voor één op de rand van het waterbed van mijn tante. “Ik ben Jan de zeemeerman”, gilde mijn neefje bijvoorbeeld, gevolgd door een plons in het klotsende bed. Geweldig vonden we dat!

Kopenhagen
Naar aanleiding van het verhaal van Hans Christian Andersen, maakte stadsgenoot Edward Eriksen in 1913 een beeld van de kleine meermin. Zo kon zij eeuwenlang worden geëerd in de haven van Kopenhagen. Ondanks dat zij in 1963 onthoofd werd, is zijn idee geslaagd. Zij trekt nog altijd duizenden bezoekers met haar ranke lijfje.

De zeemeermin van Edam
In de middeleeuwen was de zeemeermin ook al een populair onderwerp. Zo zwerven er in Nederland nog wat legendes rond, waaronder De zeemeermin van Edam. Een zeemeermin uit de Zuiderzee zou door een wilde storm terecht gekomen zijn in het Purmermeer. Zij was de weg kwijt en sloeg radeloos met haar armen in de rondte. De Edammers stonden nieuwsgierig aan de kant van het water en lokten haar uit alle macht, want zij was zo mooi! Zij moest niets van die mensenwezens weten en sputterde heftig tegen. Uiteindelijk werd zij moe en raakte ze verstrikt in het mos en het wilde wier. Ze kon niets meer zien en gaf het op. Schippers trokken haar tevreden in hun bootje, waarna ze in Edam verwelkomd werd. Algauw paste ze zich aan en werd het dorpse leventje haar normaal. Ook raakte zij gewend aan de vele bezoekers die een blik op haar schoonheid wilden werpen. Máár…toen de Haarlemmers van haar hoorden, wilden zij haar per direct hebben. De Edammers konden slechts toestemmen omdat zij een strijd met Haarlem nooit zouden winnen. Met tranen in hun ogen zagen zij de zeemeermin in de horizon verdwijnen. In Haarlem leerde zij spinnen op een spinnenwiel en voelde zij zich gauw thuis. Ze stierf jaren later pas en werd begraven op het kerkhof tussen de mensen, want zij had zich bekeerd tot het christendom.
Mythology-Mermaid-7

Helaas…
Één van de vele aandoenlijke verhalen dus. Of Eric ook obsessief fan zou zijn van de zeemeermin van Edam blijft een vraag. Hij kan haar in elk geval niet imiteren met zijn glanzende latex staart. Zij had namelijk geen staart maar lange slanke benen.