De Zolder

Er bestaan veel magische plekken op de wereld die emoties los weten te wrikken. We slaan stijl achterover van bewondering of voelen melancholie. De zee is zo’n plek bijvoorbeeld, of de openhaard in het ouderlijk huis. Voor mij is het de zolder van oma.

Ik zit naast oma in een grote rode fauteuil, met een kop koffie (waarin ondeugend een scheut Amaretto is gegoten). Ik staar naar de opgeklopte melk en prik er gaatjes in met mijn lepel. Een gevoel van ongeduld overspoelt me, want de zolder roept. Ik heb een idiote drang om even naar boven te lopen en de muffe kastanjezoetige geur op te snuiven. Even graven in stoffige dozen en duiken in de mysterieuze hoekjes. Oma, die wellicht de krachten van haar eigen zolder wel kent, stuurt me naar boven: “Ga jij eens even een klein mandje voor me halen, dat heb ik nodig voor dit hondje!” Ze wijst naar het zelfgehaakte beestje op de armleuning. Hij kijkt me glazig aan, alsof hij zijn mandjesloze leven inderdaad betreurt.
DezolderBij het openen van de trapdeur ruik ik de zolder al. Een specifieke geur die ik soms elders ook ruik, maar die me altijd doet denken aan deze zolder (wat ik dan ook altijd hardop zeg). Het bekende geluid van de spaarlampen die knipperend aangaan voelt al vertrouwd. Onder de houten balken liggen restanten van speelpartijen van mijn nichtjes en misschien nog wel van mijzelf. Een mand met naakte poppen en oude knuffels staat verlaten in de hoek. Achter een stapel dozen liggen knikkers van klein naar groot. Het barst hier van de herinneringen.

Vroeger durfden wij (de kleinkinderen) niet in ons eentje naar oma’s zolder. Vreemde schaduwen en mogelijke spinnenfamilies joegen ons de stuipen op het lijf. Met zijn tweeën stonden we sterk, dan was het ontdekken van oma’s zolder een waar avontuur. We vonden onverklaarbare curiosa en vergeelde foto’s, houten doosjes gevuld met sigarenbandjes of oude zomerhoeden die wij giechelend één voor één uitprobeerden.

Nog steeds voel ik een mix van melancholie en kinderlijke vreugde tussen de verlaten spullen op oma’s zolder. Het voelt als een ruimtelijk dagboek, alles hier heeft geleefd en is nu verzonken in een diepe slaap. Af en toe rukken we objecten uit hun slaap en verzinken ze aan het einde van de dag weer in een vreedzame roes.

Dromerig loop ik weer naar beneden, mijn oma kijkt me aan en vraagt: “Heb je een mandje kunnen vinden?” Ik bedenk me dat ik het vergeten ben.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s